Steven Goegebeur

Al eeuwen is eenendertig december volgens onze tijdrekening de laatste dag van het jaar. Het ideale moment om op de valreep nog snel recht te trekken wat nog scheef stond. Wat ging goed? Wat ging minder goed? Wat liep er fout? Drie vragen die ik mezelf traditioneel  voorschotel. Afhankelijk van het aantal turfjes ik bij elke van deze drie zet, wordt de balans opgemaakt.
 
2011 was een goed jaar met enkele uitschieters: huwelijk in intieme kring, première van ‘De Geknipte man’, uitverkochte zalen, educatieve voorstelling ‘Lach eens met een ander’ die het succes van mijn eerdere voorstelling ‘Straff’ evenaart, succesvolle voorstelling ‘De Vrijwilliger’, mijn eerste TV-opdracht (later meer nieuws daarover), de warmte van mijn gezin. Op het zelfde elan kunnen blijven verder doen in 2012 zou super zijn.
 
De gedrevenheid is er om beter te doen wat minder goed of fout ging op professioneel of familiaal vlak. Wie ik onbewust verdriet aandeed? Excuus. Voor wie ik te afwezig was op momenten dat ik er had moeten zijn? Excuus.  In 2012 zal ik proberen meer te leven. In 2012 zal ik proberen om er meer te zijn.
 
Bij het schrijven van deze tekst rinkelt de deurbel om de haverklap. ‘De zangertjes’ zijn op tocht. Goed gemutst, ook tegen de koude, en gebukt onder een zak vol lekkers bellen ze aan en vragen ze in ruil voor mooie wensen een snoepje of cent. Sommigen hebben de grootte van hun buideltjes zo aangepast dat er alleen maar centjes inpassen. Mooie truc, maar niet echt waterdicht. Na vijf zangbeurten zijn deze miniondernemertjes genoodzaakt even huiswaarts te keren en hun buidel te legen of toch maar in te ruilen voor een groter exemplaar.
 
De meeste muzikale talenten zingen hetzelfde liedje. Ze zijn enthousiast en ze doen het met de glimlach, ondanks de regen, maar zelden hoor ik iets echt origineels.
 
Af en toe toch een lichtpuntje. Een vrouw met drie kinderen en bolderkar zie ik de oprit betreden. Ik schat de kinderen zeven, vier en anderhalf jaar, de vrouw zelf schat ik achteraan de twintig. Discreet bellen ze aan en bij het openen van de deur begint de zoon van vier luidkeels, uit het ritme en minsten drie maten voor de anderen te zingen. ‘Oudjaar, Nieuwjaar, twee koeken in een paard. Ik wens een zaal.’ En dan de moeder:’ ig Nieuw jaar’.
 
Ik zou alle zangertjes willen oproepen om tegen volgend jaar zelf een liedje of rijmpje te schrijven. Wedden dat dat zeker een centje waard is. Ik kijk er al naar uit, maar eerst nog een vol jaar echt leven.
 
Volgende week post ik op deze site onze persoonlijke wensen. Ondertussen wacht ik hier aan mijn schrijftafel tot vrouw en drie kinderen (zeven jaar, vier jaar en anderhalf jaar) terug zijn met de bolderkar van het Nieuwjaar zingen.